Het ‘wij’gevoel

Verleden jaar gebeurde het ineens; het gevoel dat ik mij moest terugtrekken; een zeurend stemmetje in mij dwong mij min of meer om hetgeen waarmee ik bezig was los te laten en in de vrije ruimte te gaan zitten.

Een transitie heeft plaatsgevonden. De volgende gebeurtenissen hebben hieraan bijgedragen.

Onverwacht, ben ik in het bezit gekomen van een tuinhuisje en tuin. Het gevoel van ‘wij’ kwam direct naar boven. De bewustwording van het onderdeel zijn van het universum en de verantwoordelijkheid om hier iets mee te doen werd geactiveerd. De tuin dient een waar paradijs te worden voor vogels, vlinders, bijen, egels, insecten, inheemse planten, de mens en het universum. Ik heb een start hiermee gemaakt en ik voel vreugde.

Onverwacht is begin dit jaar mijn zus overleden. Naast verdriet, kwam ook hier het ‘wij’ gevoel naar boven. Wij, als in onderdeel van het gezin, van een familie, samen hebben we veel gedaan, gelachen en gehuild. Hoe belangrijk is dit wel niet geweest! Dankbaarheid overheerst.

Onverwacht vroeg een collega of ik samen met haar retraites wilde gaan geven. Samen onze krachten bundelen. Ook hier werd het ‘wij’ gevoel aangeraakt. In gezelschap met anderen ga je de verbinding aan met jezelf. Aandacht geven aan jezelf betekent dat je de rust en de tijd neemt en dat je gedurende de retraite maar ook daarna de antwoorden vindt op je vragen. Je vindt weer balans.  Het is bij uitstek het ontwikkelen van vergeving, acceptie, vertrouwen en liefde voor jezelf en voor de ander.

Het ‘wij’ gevoel is harmonie vinden in jezelf, in je naaste omgeving en in de natuur.