OnBewust

Als jong meisje wilde ik archeologe worden. Het leek mij fantastisch om overblijfselen van oude culturen te bestuderen. Bij opgravingen laag voor laag weg halen om zo oude voorwerpen e.d. te ontdekken. Ik heb boeken hierover gelezen en archeologische sites bezocht. Ik was vooral geïnteresseerd in de Etrusken.

Archeologe ben ik niet geworden maar het onderzoek naar oudheden ben ik blijven doen.

Oudheden in de vorm van datgene wat onbewust in mij zit en waar ik van bewust wil worden. Onbewust is wat ik (nog) niet weet van het enorme reservoir van persoonlijke en collectieve kennis en wijsheid dat onder of achter of voorbij mijn bewustzijn ligt. Hoe onbewust en bewust met elkaar in verband staan is ook nog niet helemaal duidelijk.

Het lijkt wel of ik mijn onbewuste niet helemaal kan begrijpen, bevatten, onder controle kan krijgen met mijn bewuste verstand. Ik kan er glimpen van opvangen, maar het blijft soms wazig. Alleen een speelse en ontspannen benadering maakt kans. Want de werkelijkheid is gelaagd en wij zijn gelaagde wezens. Rust in de vorm van wandelen, meditaties, niets doen met aandacht, overgave en vertrouwen om in contact te komen met wie ik werkelijk ben. Het aangaan van hetgeen in mij zit, laag na laag.

Door het voelen van de lagen en diepten verandert mijn lichaam in een instrument-niet om te krijgen wat ik hebben wil maar om te onderzoeken wat waarde heeft.

De weg naar de diepte, naar mijn onbewuste, is de weg naar binnen. De weg is confronterend en zelfs pijnlijk maar het leidt naar iets goeds Er komt een laag bij, een laag van verruimd bewustzijn. Dat maakt mij sterker, harmonieuzer, evenwichtiger. Ik krijg meer zelfkennis en daardoor ook meer zelfcompassie en meer zelfvertrouwen.

Hoe mooi is het dat ik mijn diepste wens als jong meisje nu op een totaal andere manier vorm kan geven!