Stilte

In de stilte van het polderlandschap loop ik met mijn hond. Prachtige Hollandse grijze wolkenpartijen trekken voorbij. Een reiger staat aan de oever te loeren naar zijn prooi. Mijn hond jaagt de reiger weg en gaat spartelen in het water. Het lijkt of de natuur stilstaat, maar onder de grond is er beweging, in de schijnbare stilte is het leven zich aan het ontkiemen om straks weer zichtbaar te zijn.

De stilte heb ik nu nodig. Gedurende de afgelopen weken was het zowel privé als zakelijk hectisch. Er was weinig communicatie, er waren teleurstellingen, ontevredenheid, in de verwachting zitten, geen duidelijkheid, geen verbinding. Het contact met mijzelf herstellen is van groot belang want de vraag ‘waar ben ik in vredesnaam mee bezig?’ popte een aantal keren op. Ik kan de zaadjes die ik geplant heb niet dwingen om te groeien of vragen om sneller te groeien. Alles is een proces en heeft tijd nodig. Ook ik heb tijd nodig om te voelen welke richting ik opga.  Het heeft geen zin om mentaal een oplossing te zoeken want dan creëer ik een probleem. Het probleem ontvouwt zich als ik iets verwacht terwijl in het nu iets anders aan de orde is.

De stilte opzoeken gaat over bewegen en laat mij groeien. De stilte geeft mij antwoorden in het nu. Zoals de natuur onverstoorbaar doorgaat met het proces dien ik ook onverstoorbaar door te gaan. In het nu en in stilte.