Rechtvaardigheid

De oude Griekse filosofen zeiden het al: om de weg van het geluk te bewandelen dien je over vier kardinale (= komt van het Latijnse cardo, dat zowel spil als scharnierpunt betekent) deugden; voorzichtigheid, moed, rechtvaardigheid en matigheid te beschikken. Deze vier deugden definiëren ons morele staat van zijn. Ons gedrag dient positief, goed en wenselijk te zijn.

Wij zijn rechtvaardig als wij de overige 3 deugden, voorzichtigheid, matigheid en moed toepassen. 

Rechtvaardigheid gaat over handelingen die juist en eerlijk zijn en over gelijkheid. Ieder krijgt wat haar of hem toekomt. Maar is dat zo; bestaat er rechtvaardigheid?  Wat voor de een recht doen aan is, is dat niet voor ander. Als bij alles gaat het om een innerlijk proces. We kunnen heel goed vanuit een billijkheid de dingen doen en dat voelt dan rechtvaardig. 

Wat gebeurt als er ons onrecht wordt aangedaan, als er iets gebeurt buiten onze invloedzone om. Iets waar wij geen controle over hebben? Iedere keer gaat het erom, hoe gaan wij hiermee om. Nemen wij verantwoordelijkheid voor hetgeen buiten ons om gebeurd is? We kunnen niet aan de ander vragen om het voor ons op te lossen want het gevoel van onrecht is voor iedereen verschillend.

Rechtvaardigheid gaat ook over datgene wat wij zelf doen en daarom ook weer terugkrijgen, Wij zijn voor een heel groot deel zelf verantwoordelijk voor datgene wat wij meemaken.

Het is belangrijk om ons leven te zien zoals het er werkelijk uitziet, met hart en ziel, zonder te veroordelen, zonder schuldgevoel over het verleden. Zijn wij bereid om datgene weg te geven aan anderen wat we zelf graag willen ontvangen? Uiteindelijk is het wat we krijgen wat ons toekomt. Dit wil niet zeggen dat we krijgen wat we zelf willen dat ons toekomt.