"Wie mij hoort, hoort bij mij"

We willen verbinding en we willen een gevoel van gemeenschap en saamhorigheid. Is het niet zo dat onze verbindingen met anderen alleen zo solide en diep zijn als de connectie met onszelf? Als we met elkaar willen verbinden moeten we eerst weten wie we zelf zijn. We moeten verbonden zijn met onszelf. We kijken vaak buiten onszelf om de veilige haven te vinden terwijl de veilige haven in ons leeft.

Om de verbinding met onszelf aan te gaan hebben we moed nodig om de bereidheid te hebben om onze angsten, onzekerheden en tekortkomingen onder ogen te zien. Het is niet altijd even gemakkelijk omdat we confrontaties moeten aangaan met aspecten van onszelf die we misschien liever zouden vermijden. We krijgen zo wel duidelijk wat onze behoeften, verlangens en grenzen zijn.

Vanuit de zelfreflectie wordt ons zelfvertrouwen opgebouwd. Ons zelfvertrouwen groeit wanneer we onze eigen waarde erkennen en waarderen, los van externe bevestiging of goedkeuring. Ook hier heeft het met grenzen te maken.

Als we naar ons eigen verhaal hebben durven luisteren ontwikkelen we empathie om ook naar de verhalen van anderen te luisteren. We kunnen de ander beter begrijpen en mededogen hebben.

Het verbinden met de ander heeft de maken grenzen waarbij het gaat over de afstand tussen ons waarbij ik zowel van jou als mij kan houden.

We voelen wanneer we goed voor onszelf zorgen en het is van groot belang dat de ander onze grens respecteert.

Grenzen aangeven betekent ook dat wij alleen ons verhaal kunnen delen met diegene die ons verhaal met liefde en mededogen zullen beheren.

"Wie mij hoort, hoort bij mij", gaat over in de actie gaan om vanuit ons gevoel te luisteren naar ons eigen verhaal. Dan pas kunnen we met empathie en mededogen luisteren naar het verhaal van de ander in verbondenheid. Het is.