WAT ER IS

Water is. Lang geleden was er een riviertje. Dit was niet zomaar een riviertje; dit riviertje had lol in het leven. De moeiteloosheid waarmee het water stroomde, de hobbels en bobbels waarlangs het water zijn weg baande, maakte het riviertje gelukkig. Natuurlijk ondervond het riviertje soms tegenslag, want door natuurlijke omstandigheden stond het riviertje droog of kon het riviertje overstromen.

Het riviertje wist dat dit tijdelijk was, alles was tijdelijk; de natuur herstelde zich.  Het riviertje accepteerde de droogte en bij overstroming ging het riviertje in overgave. De tijdelijkheid zorgde ervoor dat het riviertje gewoonweg gelukkig was.

De natuur houdt van uitdagingen, niet bewust ofzo, het gebeurt gewoon en het overkwam het riviertje. Ergens midden in de loop van het riviertje ontstond er een bramenstruik. Langzaam maar zeker groeide de bramenstruik uit tot een obstakel. Dit wil zeggen een obstakel voor het riviertje. De bramenstruik bood namelijk bescherming aan kleine zoogdieren en moedigde vogels aan om nesten te maken. Wat moest het riviertje nu doen?

De oplossing was vanzelfsprekend. Het riviertje sloeg een stuk van de oever af en een nieuwe weg diende zich aan waardoor het water van het riviertje weer zijn gang kon gaan. Het riviertje omarmde de blokkade en in plaats van te blijven beuken tegen de braamstruik vond het riviertje een uitweg. Het duurde even voordat het riviertje gewend was aan de nieuwe vaargeul, de grond, de bobbels en de hobbels. Water is.

Wat er is. Wij, van lang geleden, van nu en van altijd, komen hobbels, bobbels en obstakels tegen. De obstakels zijn, ogenschijnlijk, onoplosbare uitdagingen, die ons overkomen. Zoals het riviertje zijn natuur volgt, krijgen wij ook de mogelijkheid om onze natuur, namelijk onze innerlijke stem, de ‘is’ te volgen. Wat zegt onze innerlijke stem over de bramenstruik in ons? Welke oplossingen dienen zich vanzelfsprekend aan? Wat er is. Het is.