Naaktheid

Wat blijft er van mij over als ik mijn zelf opgelegde grenzen loslaat? Wat gebeurt er als mijn aannames verdwijnen? Wat ervaar ik als mijn conditioneringen er niet meer zijn?

Naaktheid. Ik sta naakt voor de spiegel en kijk naar mijn naaktheid. Ik schrik, lach en omarm mijzelf.

Ik kan alleen maar mijn hart openen en het licht binnenlaten. Ik laat het licht binnen. Het licht laat mijn duisternis verdwijnen. Mijn duisternis is alles wat mij niet meer dient.

Er zal altijd duisternis zijn en er zal altijd een keuze zijn om het licht in de duisternis toe te laten. Om in het licht van mijn naaktheid te gaan staan en om mijzelf zo te kunnen zien en te ervaren.

Ik ben op een punt in mijn leven gekomen dat er niets dan naaktheid overblijft als ik mijn illusies doorprik. Deze illusies zitten in mijn hoofd en ik heb gekozen om vanuit mijn hart te gaan leven.

Het doet regelmatig pijn om de naaktheid van mijn zijn te ervaren. Ik zag mijzelf toch anders:

Ik ben wie ik ben

Niet wie ik denk dat ik ben

Niet wie jij denkt dat ik ben

Niet wie ik wil dat ik ben

Niet wie jij wilt dat ik ben

Ik ben naakt.

Het omarmen van mijn naaktheid gaat iedere dag gemakkelijker, mijzelf kennen is het beste wat er is. Geen vragen en geen antwoorden maar gewoon in de actie, gewoon doen, zonder oordeel zonder veroordeel. Het is een interessant om de keuzes te maken. De invulling is zo anders dan ik had kunnen vermoeden zo’n twintig jaar geleden. Het maakt mij blij en vreugdevol.  Het is.