Familielijnen

Dit jaar zijn er in de familie veel heftige dingen gebeurd. Familie als in het gezin waar ik uit kom, niet mijn eigen gezin. De meest traumatische gebeurtenis was, begin dit jaar, het plotseling overlijden van mijn zus op 64-jarige leeftijd. Het leven duwde mij om naar mijn familiebanden te kijken. Dat wilde ik niet, ik rende ervoor weg omdat ik mij afgewezen voelde. Of wees ik mijzelf af?

Door toch die onzichtbare dwingende hand in mijn rug te volgen, kreeg ik de moed om het familiestuk aan te gaan en wel in de vrouwenlijn van mijn moederskant. Door de afwijzingen kon ik niet helemaal mijzelf zijn. Hadden mijn groot-, overgroot-, betovergrootmoeder en nog verder terug, dat ook ervaren? Het had niet te maken met relaties maar met werk en leiderschap. Op een of andere manier komt de werkenergie nu vrij om mijn talenten en gaven in te zetten. Dat is eng, want welke stappen moet ik nemen. Nou het bedenken vanuit mijn ego dat werkte niet want het verlamde mij en toen ik dat onderkende en vervolgens in de overgave ging, kwam ik in de leegte terecht.  Voelen met mijn lijf dat bracht mij verder.  

Via mijn intuïtie kwam ik in contact met mijn grootmoeders, als het ware stonden ze achter mij en zij lieten mij voelen dat zij er ook ‘last’ van hebben gehad. Zij spoorden mij aan om de werkblokkade te doorbreken voor nu en voor de komende generaties. Het blijft een proces van kleine stapjes nemen en waar ik bij kan dragen aan een wij zorgt ervoor dat alles is. Een overvloed aan tranen, dankbaarheid, kracht en liefde overspoelde mij.