Antwoordloosheid

Zijn er wel antwoorden op mijn vragen? En zo ja, geven de antwoorden mij dan voldoening? Ik verlang ernaar het leven volledig te kennen, maar kan ik dat?

Meer en meer neig ik naar het zenboeddhisme waar het niet-weten als een vorm van intimiteit wordt gezien. Mijn vooroordeel is dat niet weten een permanente conditie is, en een conditie die omarmd dient te worden. Het leven biedt geen antwoorden, en mijn leven wordt bepaald door hoe gemakkelijk ik de staat van antwoordloosheid omarm.

Mijn leven wordt gevormd door wat ik doe met de talloze dingen die ik niet begrijp.

Ik heb ontdekt dat alles wat essentieel is en mijn leven bepaalt - verliefd worden, mijn huis zien afbranden, een pandemie, wandelen door de prachtige natuur en mezelf voelen, mij laat kennismaken met energie waarvan ik niet wist dat die in mij zat. Uitleggen van deze energie, zou deze vorm van liefde tekortdoen.

S’ Avonds als ik buiten loop en naar boven kijk naar de sterren en de maan dan realiseer ik dat ik word omringd door dingen die veel groter zijn dan ikzelf. Ben ik bereid om zonder antwoorden mijn leven te accepteren?

Door de ervaringen en inzichten die ik in de loop van dit leven vergaar, word ik wijs. Als onderdeel van het universum heb ik ook anderen nodig om hun raad en advies. Als ik bereid ben om van mijn lessen te leren, om de woorden van de ander te horen en toe te passen dan zijn de antwoorden op mijn vragen niet meer nodig want dan leef ik de antwoorden.

Hoe meer ik mijn antwoordloosheid omarm en accepteer hoe meer liefde ik voel.