Verwondering

Jij bent een wonder en ik ben een wonder en samen gaan we de verwondering in.

Als ik mij verwonder neem ik dingen niet langer als vanzelfsprekend aan en ga ik uit mijn verwachting. Als ik iets verwacht dan wil ik controle en 9 van de 10 keer word ik teleurgesteld omdat wat ik had verwacht toch anders is.

Ik ben gewend in de verwachting te zitten en de verandering naar verwondering is best wel lastig. Het vraagt om oefening en op dit moment zit ik nog in een oefenruimte. Het is leren om volledig in het nu te leven. Ik weet niet wat er komen gaat, en wil het ook niet weten maar wat het ook is, het dient mij.

Verwondering heeft met een diep vertrouwen te maken en met de liefde voor jezelf.

Door mijzelf te verwonderen kan ik ineens beseffen dat dingen waarvan ik altijd heel zeker was, veranderen. Wat vaststond wankelt. Dan liggen er soms moeilijke keuzes en onprettige beslissingen in het vooruitzicht. Mijn perspectief wordt bijgesteld en wat eerst ongewoon was, wordt daardoor gewoon; wat wonderlijk was, wordt op den duur vertrouwd. Maar door dat bijstellen van het perspectief weet ik voortaan dat er potentieel altijd meer dan één gezichtspunt is: hoe ik eerst dacht dat het was en hoe ik nu denk dat het is.

Verwondering is niet hetzelfde als verbazing. Immers verwondering komt vanuit het hart en verbazing vanuit het hoofd.
 

Verwondering is een avontuur waarvan de afloop niet kan worden overzien, het is een oefening in de “vrije val”.

Verwondering als avontuur, een oefening tot een open en belangeloze levenshouding. Niet een gemakkelijke weg maar wel een weg van vertrouwen en zelfliefde. Het is.