Dragen

Soms komt er een moment waarop je niet meer hoeft te weten waar je naartoe gaat. Je stopt met zoeken, met plannen en met vasthouden. Je laat los en ontdekt dat er iets anders gebeurt: je wordt gedragen.

Dat woord – dragen – is de laatste tijd steeds meer betekenis voor mij gaan krijgen.

We dragen zoveel in ons leven. Verantwoordelijkheden, relaties, herinneringen, verdriet, verwachtingen. Soms dragen we anderen, soms dragen anderen ons. En soms voelt het alsof we vooral moeten verdragen wat er op ons pad komt.

Maar wat als verdragen iets anders kan worden?

Wat als ik niet alles hoef te begrijpen of op te lossen? Wat als ik aanwezig kan blijven bij wat zich aandient en erop mag vertrouwen dat ik niet alles alleen hoef te dragen? Dan verandert dragen in gedragen worden.

Niet omdat alles vanzelf gemakkelijk wordt. Ook niet omdat verdriet of onzekerheid verdwijnen. Maar omdat je bewust wordt van wat er al die tijd is: het leven dat je draagt, ademhaling die vanzelf doorgaat, mensen die er zijn, ontmoetingen die je raken, en de weg die zich stap voor stap ontvouwt.

Misschien is dat wel wat het leven ons steeds opnieuw laat zien: we dragen elkaar, vaak zonder het te weten.

En wanneer we ons daarvan bewust worden, kan er iets zachts ontstaan: vertrouwen, overgave en dankbaarheid.